Tunceli'yi Sevdim

Umutların tükendiği Eylül ayında
Yollara düştüm yapayalnız kendi başıma
Döktüğüm gözyaşlarına aldırmadan
Yıllardır verdiğim mücadeleden vazgeçmeden
Asla yılmadan, usanmadan
Akıtılan alın terinin karşılığını almadan
Bir anda yaban ellere savurdu hayat beni,
Gözden çıkarılmışcasına, acımadan
İnsancıl duygulardan yoksun,
Adil olmayan davranışlarla
Kendimi buldum Tunceli dağlarında
Munzur Suyunun hemen yanı başında
Pülümür Suyuyla buluştum,
Sanki kanadı kırık göçmen kuşuydum
Yüreği yaralı, sevdiklerinden ayrı
Yavrularımdan uzaklardaydım
Yılmadan, usanmadan dayanmalı,
Katlanmalıydım, hayatın acımasızlığına
Ve ben onu yaptım
Herkesi, her şeyi sevdim,
Sevmek istedim
Meşe ağaçlarını, dağ çiçeğini
Tunceli’nin yalçın kayalarını sevdim
Sevgiye hasret insanını sevdim
Dost bildim, değer verdim, sevgi buldum.
Can oldum, can buldum.
Bir yürek oldum.
Güneş oldum
Isıtmak istedim insanları sevgimle
Yüreğim yettiğince sahip çıkmak, yaşlısına, gencine
Işık olmak istedim hayatlarına…
Gücüm yettiğince aydınlatmak istedim günü,geceyi,TUNCELİ’Yİ

MAYIS 2007 / TUNCELI